✍️ஜகாத் கொடுக்கப்பட்ட பொருளுக்கு மீண்டும் ஜகாத் இல்லை

இஸ்லாமிய மார்க்கத்தில் ஜகாத் என்பது மிக முக்கியக் கடமைகளில் ஒன்றாகும். அவ்வாறு கடமையாக்கப்பட்ட ஒரு சொத்திற்கு, ஒருவர் தன் வாழ்நாளில் எத்தனை முறை ஜகாத் வழங்க வேண்டும் என்ற கேள்வி பரவலாக எழுகிறது. குறிப்பாக, ஒருவரிடம் இருக்கும் ரொக்கப் பணம், தங்கம் மற்றும் வெள்ளி போன்ற நகைகள் அல்லது அசையாச் சொத்துக்கள் ஆகியவற்றிற்கு ஒருமுறை ஜகாத் கொடுத்துவிட்டால், அது தூய்மையாகிவிடுகிறது என்பது ஒரு சாராரின் கருத்தாகும். உதாரணமாக, ஒரு லட்ச ரூபாய் பணத்திற்குரிய ஜகாத் தொகையான இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாயை ஒருவர் வழங்கிவிட்டால், எஞ்சிய தொண்ணூற்று ஏழாயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாயும் தூய்மையானதாக மாறிவிடுகிறது. அந்தப் பணம் அவரிடம் அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகள் நீடித்திருந்தாலும், அதற்கு மீண்டும் ஜகாத் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்பதே இவ்வாராய்ச்சியின் அடிப்படை வாதமாகும்.

ஆனால், தற்காலத்திலும் கடந்த காலத்திலும் வாழ்ந்த பெரும்பாலான மார்க்க அறிஞர்களும், பல்வேறு மத்ஹபுகளின் சட்ட வல்லுநர்களும் இதற்கு மாறானதொரு கருத்தைக் கொண்டுள்ளனர். ஒருவரிடம் இருக்கும் சொத்தோ அல்லது நகையோ ஒவ்வொரு வருடமும் குறிப்பிட்ட எல்லையை (நிஸாப்) கடந்து நீடிக்குமானால், அதற்கு ஆண்டுதோறும் மீண்டும் மீண்டும் ஜகாத் கணக்கிட்டுக் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவர்களின் வாதமாகும். அதாவது, பத்து பவுன் நகை வைத்திருக்கும் ஒருவர், இந்த ஆண்டு ஜனவரி முதல் தேதியன்று அதற்குரிய ஜகாத்தை வழங்கிவிட்டால், அடுத்த ஆண்டு அதே தேதியில் அந்த நகையிலிருந்து ஏற்கனவே கொடுத்தது போக மீதமுள்ள மதிப்பிற்கு மீண்டும் இரண்டரை சதவீதம் ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்றும், இது அந்த நகை அவரிடம் இருக்கும் வரை அல்லது அவர் மரணிக்கும் வரை தொடர வேண்டும் என்றும் அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள்.

இவ்விரு முரண்பட்ட கருத்துக்களில், ஒரு பொருளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே ஜகாத் கொடுத்தால் போதுமானது என்ற முடிவிற்கு நாம் எவ்வாறு வருகிறோம் என்பதையும், அதற்கான மார்க்க ஆதாரங்கள் யாவை என்பதையும் நடுநிலையான முறையில் ஆராய வேண்டியது அவசியமாகிறது. திருக்குர்ஆனிலோ அல்லது நபிகளாரின் பொன்மொழிகளான ஹதீஸ்களிலோ, ஜகாத் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு பொருளுக்கு மீண்டும் அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் ஜகாத் கொடுங்கள் என்றோ, அல்லது வருடந்தோறும் அதே பொருளுக்குத் திரும்பத் திரும்ப ஜகாத் செலுத்துங்கள் என்றோ நேரடியாகக் குறிப்பிடும் ஒரேயொரு வசனமோ அல்லது சான்றோ எங்கும் இல்லை என்பதே இங்கு கவனிக்கத்தக்க முதல் விஷயமாகும்.

இறைவேதத்தில் பொதுவாக "ஜகாத்தைக் கொடுங்கள்" என்றுதான் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. உலகத்தில் உள்ள எந்தவொரு மொழியின் இலக்கண விதிகளின்படியும், காலவரம்போ அல்லது எண்ணிக்கையோ குறிப்பிடாமல் பொதுவாக ஒரு செயலைச் செய்யுமாறு ஏவினால், அச்செயலை ஒருமுறை செய்தாலே அக்கட்டளை நிறைவேறிவிட்டது என்றுதான் பொருள்படும். "உன்னிடம் இவ்வளவு தொகை இருந்தால் அதில் ஒரு பகுதியை தர்மமாக வழங்கு" என்று கூறும்போது, அத்தொகை வரும்போது ஒருமுறை கொடுத்துவிட்டால் போதுமானது. அவ்வாறின்றி, மாதந்தோறும் கொடுங்கள் என்றோ, ஆண்டுதோறும் கொடுங்கள் என்றோ கால எல்லை விதிக்கப்பட்டால் மட்டுமே அதை நாம் திரும்பத் திரும்பச் செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளோம். ஜகாத் விஷயத்தில் இத்தகைய தொடர் கடமைக்கான நேரடி வாசகங்கள் இறைவனால் கூறப்படவில்லை.

இதனைப் புரிந்து கொள்வதற்கு மார்க்கத்தின் பிற கடமைகளை நாம் உற்று நோக்கலாம். உதாரணமாக, "நோன்பு நோற்பீராக" என்று மட்டும் இறைவன் பொதுவாகக் கட்டளையிட்டிருந்தால், மனிதன் தன் வாழ்நாளில் ஒரேயொரு நோன்பை நோற்றாலே அக்கடமை நிறைவேறியிருக்கும். ஆனால் இறைவன், "உங்களில் யார் ரமலான் மாதத்தை அடைகிறாரோ அவர் நோன்பு நோற்கட்டும்" என்று கால எல்லையை வகுத்துக் கூறினான். ரமலான் மாதம் என்பது ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுழன்று வருவதால், நாமும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நோன்பு நோற்கிறோம். அதேபோல், தொழுகையைப் பொறுத்தமட்டில், திருக்குர்ஆனில் பொதுவாகத் தொழுகையை நிலைநாட்டுமாறு கூறப்பட்டிருந்தாலும், நபிகளாரின் வழிமுறையின் மூலம் "தினசரி ஐந்து வேளைத் தொழுகை" என்பது தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே, கால நிர்ணயம் அங்குக் துல்லியமாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் ஹஜ் கடமையை எடுத்துக் கொண்டால், "எவருக்குச் சக்தி இருக்கிறதோ அவர் இறை இல்லத்திற்குச் சென்று ஹஜ் செய்ய வேண்டும்" என்று குர்ஆன் கூறுகிறது. ஒருவருக்கு வாழ்நாளில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஹஜ் செய்யும் அளவிற்குப் பொருளாதாரச் சக்தியும் உடல் வலிமையும் இருக்கலாம். அதற்காக அவர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஹஜ் செய்ய வேண்டுமா என்றால், இல்லை. வாழ்நாளில் ஒருமுறை செய்தால் போதுமானது என்பதே ஒட்டுமொத்த உம்மத்தின் ஏகோபித்த முடிவாகும். இதற்கான காரணத்தை விளக்கும் மிகச்சிறந்த வரலாற்று நிகழ்வு ஒன்று ஸஹீஹ் முஸ்லிம் நூலில் பதிவாகியுள்ளது.

صحيح مسلم(1337) - 412 وحدثني زهير بن حرب، حدثنا يزيد بن هارون، أخبرنا الربيع بن مسلم القرشي، عن محمد بن زياد، عن أبي هريرة، قال: خطبنا رسول الله صلى الله عليه وسلم، فقال:«أيها الناس قد فرض الله عليكم الحج فحجوا»، فقال رجل: أكل عام يا رسول الله؟ فسكت حتى قالها ثلاثا، فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «لو قلت: نعم لوجبت، ولما استطعتم»، ثم قال: «ذروني ما تركتكم، فإنما هلك من كان قبلكم بكثرة سؤالهم واختلافهم على أنبيائهم، فإذا أمرتكم بشيء فأتوا منه ما استطعتم، وإذا نهيتكم عن شيء فدعوه»

நபிகளார் ஒருமுறை மக்களிடையே உரையாற்றும்போது, "மக்களே! இறைவன் உங்கள் மீது ஹஜ்ஜைக் கடமையாக்கியுள்ளான், எனவே ஹஜ் செய்யுங்கள்" என்று பொதுவாகக் கூறினார்கள். அப்போது அங்கிருந்த ஒரு மனிதர் எழுந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாம் ஹஜ் செய்ய வேண்டுமா?" என்று வினவினார். நபிகளார் அதற்குப் பதிலளிக்காமல் மௌனம் காத்தார்கள். அம்மனிதர் விடாமல் இரண்டாவது முறையும், மூன்றாவது முறையும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார்.

மூன்றாம் முறை கேட்டவுடன் நபிகளார் கூறினார்கள், "நான் 'ஆம்' என்று சொல்லியிருந்தால் அது உங்கள் மீது ஒவ்வொரு ஆண்டும் கடமையாகிப் போயிருக்கும், உங்களால் அதைச் செய்ய முடியாமல் போயிருக்கும். எனவே, நான் எதனைப் பொதுவாகச் சொல்லி விட்டுவிடுகிறேனோ, அதோடு நீங்களும் நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு முன்னால் வாழ்ந்த சமுதாயத்தினர் அழிந்து போனதற்குக் காரணமே, அவர்கள் தங்களின் இறைத்தூதர்களிடம் இத்தகைய தேவையற்ற, அதிகப்படியான கேள்விகளைக் கேட்டுச் சிரமங்களைத் தங்களுக்குத் தாங்களே உருவாக்கிக் கொண்டதுதான்" என்று எச்சரித்தார்கள். மூஸா நபியின் காலத்தில் ஒரு பசு மாட்டை அறுக்குமாறு இறைவன் கட்டளையிட்டபோது, அவசரமாக ஏதேனும் ஒரு மாட்டை அறுத்து மார்க்கக் கடமையை முடித்திருக்க வேண்டிய அந்தச் சமுதாயத்தினர், அம்மாட்டின் நிறம் என்ன, வயது என்ன, தரம் என்ன என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளைக் கேட்டு, இறுதியில் தங்களுக்குத் தாங்களே நிபந்தனைகளைக் கடினமாக்கிக் கொண்ட வரலாற்றுப் பின்னணியையும் நபிகளார் இங்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

இந்த ஹஜ் கடமையின் சட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் நாமும் ஜகாத் சட்டத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். "ஜகாத் கொடுங்கள்" என்று பொதுவாகக் கூறப்பட்ட கட்டளையை ஏற்று, நம்மிடம் வரும் சொத்திற்கு ஒருமுறை ஜகாத்தைக் கொடுத்துவிட்டால் அக்கடமை முற்றுப்பெறுகிறது. அதை விடுத்து, "அடுத்த ஆண்டும் கொடுக்க வேண்டுமா, மரணிக்கும் வரை கொடுக்க வேண்டுமா?" என்று தேவையற்ற கேள்விகளை எழுப்பி, மார்க்கத்தை நாமே கடினமாக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. மீண்டும் மீண்டும் ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்ற விதி இருந்திருந்தால், அதனை இறைவனும் அவனது தூதரும் மிகத் தெளிவாக நமக்கு விளக்கியிருப்பார்கள். அவ்வாறு எந்தவொரு நேரடி ஆதாரமும் இல்லாததால், தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு சொத்திற்குத் திரும்பத் திரும்ப ஜகாத் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதே முறையான ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பெறப்படும் முடிவாகும்.

பொதுவாக ஜகாத் என்று கூறினாலே, அதனை ஆண்டுதோறும் வழங்க வேண்டும் என்றே பரவலான ஒரு கருத்து மக்களிடையே நிலவி வருகின்றது. அவ்வாறாயின், மார்க்கம் விவரிக்கும் அனைத்து வகையான செல்வத்திற்கும் இதே போன்று ஆண்டுதோறும் ஜகாத் கணக்கிடப்பட வேண்டுமா என்ற வினா இங்கு எழுகின்றது. உதாரணமாக, புதையல் ஒன்று கிடைக்கும் பொழுது அதற்கு எவ்வளவு ஜகாத் வழங்க வேண்டும் என்று கேட்கப்பட்ட போது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், புதையலுக்கு ஐந்தில் ஒரு பங்கு (20 விழுக்காடு) ஜகாத் கடமையாகும் என்று தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்கள். நாம் வழக்கமாக இரண்டரை விழுக்காடு (2.5%) ஜகாத் கொடுத்து வரும் நிலையில், ஒருவருக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் மதிப்புள்ள புதையல் கிடைத்தால், அவர் உடனடியாக இருபதாயிரம் ரூபாயை ஜகாத்தாக வழங்கிவிட வேண்டும் என்பதே இதன் பொருளாகும். இச்செய்தி புகாரி ஷரீஃபில் 1499-வது ஹதீஸாகப் பதிவாகியுள்ளது.
இந்த விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, புதையலுக்குக் கொடுக்கப்படும் இந்த இருபது விழுக்காட்டு ஜகாத்தையும் ஆண்டுதோறும் கொடுக்க வேண்டும் என்று உலகிலுள்ள எந்தவொரு மார்க்க அறிஞராவது கூறுகிறாரா என்று கேட்டால், நிச்சயமாக இல்லை. புதையல் செல்வத்திற்கு அது கண்டெடுக்கப்படும் பொழுது ஒரே ஒரு முறை மட்டும் ஜகாத் கொடுத்தால் போதுமானது என்பதில் அனைத்து அறிஞர்களும் ஏகோபித்த கருத்தைக் கொண்டுள்ளனர். ஒருவேளை புதையலுக்கும் ஆண்டுதோறும் இருபது விழுக்காடு ஜகாத் விதிக்கப்பட்டால், அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அந்தச் செல்வம் முழுமையாகக் கரைந்து, அவனிடம் ஒன்றுமே இல்லாத நிலை ஏற்பட்டுவிடும் என்பதைக் கணக்குப் பார்த்துத்தான் இதற்கு விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டது என்று வாதிட்டால், அந்த விதிவிலக்கிற்கான மார்க்க ஆதாரம் எங்கே இருக்கின்றது? பொதுவாக ஜகாத் என்று சொல்லப்பட்ட பிறகும், புதையலுக்கு மட்டும் ஆண்டுதோறும் வழங்கத் தேவையில்லை என்ற முடிவிற்கு எந்த ஒரு தனித்துவமான ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் அறிஞர்கள் வந்தார்கள் என்றால், அதற்கு அவர்களிடம் முறையான மார்க்க ஆதாரம் எதுவும் இல்லை; அவர்களாகவேதான் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கிறார்கள்.

புதையலுக்கு இருபது விழுக்காடு என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டு, அது ஒரு முறை மட்டுமே கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால், மற்ற பொருள்களுக்கு இரண்டரை விழுக்காடு என்று நிர்ணயிக்கப்படும் பொழுதும் அதனை ஏன் ஒரு முறை மட்டும் கொடுத்துவிட்டு முடித்துக் கொள்ளக் கூடாது? அதற்கு மட்டும் ஏன் ஆண்டுதோறும் என்று கால நீட்டிப்புச் செய்ய வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு அவர்களால் தகுந்த பதிலை அளிக்க இயலாது. புதையலுக்கு இருபது விழுக்காடு ஜகாத் என்ற இந்தத் தூய நபியவர்களின் வழிகாட்டுதல், புகாரி ஷரீஃபில் 2355, 6912, 613 மற்றும் 1499 ஆகிய நான்கு வெவ்வேறு இடங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. எனவே, புதையல் செல்வத்தைப் பொறுத்தமட்டில், அதனை எடுக்கும் அந்நாளில் ஒரு முறை மட்டும் ஜகாத் கொடுத்தால் போதுமே தவிர, ஆண்டுதோறும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை என்பதில் அறிஞர்களிடையே எவ்விதக் கருத்து வேறுபாடும் இல்லை.

இதனைப் போன்றதே கனிமத் எனப்படும் போர்க்களப் பொருட்களின் விதியும் ஆகும். அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் எதிரிகளுடன் போரிடுவதற்காகச் சிறிய படைப் பிரிவுகளை அனுப்பி வைப்பார்கள். அந்தப் போர்களில் இஸ்லாமியப் படை வெற்றி பெற்று, எதிரிகள் விட்டுச் சென்ற செல்வங்களைக் கைப்பற்றும் பொழுது, அந்தப் போர்ப்பொருள்களில் (கனிமத்) இருந்து இருபது விழுக்காட்டை இஸ்லாமிய அரசிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டும் என்றும், மீதமுள்ள எண்பது விழுக்காட்டைப் போரில் ஈடுபட்டவர்கள் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட்டார்கள். இச்செய்தியும் புகாரி ஷரீஃபில் 7500, 56, 53, 87, 523, 1398, 3095, 3510, 4368, 4369, 6179, 7266, 7566 மற்றும் 556 எனப் பல இடங்களில் மிக விரிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இங்கும் போரில் கிடைத்த பத்து லட்சம் ரூபாய் செல்வத்தில் இரண்டு லட்சம் ரூபாயை இருபது விழுக்காடாக ஒரே ஒரு முறை வழங்கிவிட்டால் போதுமே தவிர, அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் அதிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் ஜகாத் கேட்கப்படுவதில்லை என்பதும், அது ஒரு முறை மட்டுமே கடமையாகும் என்பதும் அறிஞர்கள் ஏற்கும் பொதுவிதியாகும். புதையலுக்கும் போர்ப்பொருளுக்கும் ஒரு முறை மட்டுமே ஜகாத் என்று இருக்கும் பொழுது, ஏனைய செல்வங்களுக்கு மட்டும் ஆண்டுதோறும் என்ற நடைமுறை ஏன் வர வேண்டும்?

மேலும், ஜகாத் கடமையாக்கப்பட்டதன் அடிப்படைத் தத்துவத்தை நாம் ஆராய வேண்டும். தங்கம் மற்றும் வெள்ளியைச் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு, அதனை அல்லாஹ்வின் பாதையில் செலவிடாமல் இருப்பவர்களுக்கு மறுமையில் கடுமையான வேதனை உண்டு என்றும், அந்தச் செல்வங்கள் நரக நெருப்பில் காய்ச்சப்பட்டு அவர்களின் விலாப்புறங்களிலும், முதுகுகளிலும், நெற்றிகளிலும் சூடு போடப்படும் என்ற திருக்குர்ஆன் வசனம் இறங்கியவுடன், தூதரின் தோழர்கள் பெரும் அச்சமடைந்தனர். அப்பொழுது உமர் ரளியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் சென்று, செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்திருந்தாலே இத்தகைய தண்டனை கிடைக்குமா என்று விளக்கம் கோரினார்கள். அதற்கு நபியவர்கள்

ثُمَّ قَالَ لَنَا «إِنَّ هَذِهِ الصَّدَقَاتِ إِنَّمَا هِيَ أَوْسَاخُ النَّاسِ ، وَإِنَّهَا لَا تَحِلُّ لِمُحَمَّدٍ ، وَلَا لِآلِ مُحَمَّدٍ»وَقَالَ أَيْضًا : ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ «ادْعُوا لِي مَحْمِيَةَ بْنَ جَزْءٍ» ، وَهُوَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي أَسَدٍ كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَعْمَلَهُ عَلَى الْأَخْمَاسِ.

உங்களின் செல்வங்களில் எஞ்சியிருப்பவற்றைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காகவே அல்லாஹ் ஜகாத்தை விதியாக்கினான் என்று தெளிவுபடுத்தினார்கள். அதாவது, ஒரு துணியை ஒரு முறை துவைத்த பின் அதனை மீண்டும் மீண்டும் துவைக்கத் தேவையில்லை என்பதைப் போல, ஒரு குறிப்பிட்ட செல்வத்திற்கு ஜகாத் கொடுத்துவிட்டாலே அச்செல்வம் முற்றிலும் தூய்மையாகிவிடுகின்றது.

உதாரணமாக, ஒருவரிடம் இருக்கும் ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு இரண்டரை விழுக்காடாக இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாய் ஜகாத் கொடுத்துவிட்டால், மீதமுள்ள தொண்ணூற்று ஏழாயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாயும் முற்றிலும் தூய்மையான, புனிதமான செல்வமாக மாறிவிடுகின்றது. அவ்வாறு தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு செல்வத்தை, அடுத்த ஆண்டும் அதே இருப்பில் வைத்திருக்கும் போது மீண்டும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுவதில் எந்த தர்க்க ரீதியான அர்த்தமும் இல்லை. மாறாக, அடுத்த ஆண்டு கணக்கு பார்க்கும் பொழுது கூடுதலாகச் சேர்ந்த புதிய வருமானத்திற்கு மட்டுமே ஜகாத் கடமையாகும். முந்தைய ஆண்டின் இருப்பு ஏற்கனவே ஜகாத் கொடுக்கப்பட்டுத் தூய்மையாகிவிட்டதால், அதனைத் தவிர்த்துவிட்டு, புதிதாக ஈட்டிய செல்வத்திற்கு மட்டும் ஜகாத் கணக்கிடுவதே முறையானதாகும். நூறு பவுன் தங்கத்திற்கு ஜகாத் கொடுத்துவிட்டு, அடுத்த ஆண்டு அது இருநூறு பவுனாக உயர்ந்திருந்தால், கூடுதலாக வந்த நூறு பவுனுக்கு மட்டுமே ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும்; ஏனெனில் முந்தைய நூறு பவுனுக்கான கடமை ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்டுவிட்டது. எனவே, ஜகாத் என்பது ஒரு செல்வத்திற்கு ஒரு முறை மட்டுமே கொடுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்ற கருத்திற்கு, ஜகாத் செல்வத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றது என்ற நபியவர்களின் இந்த ஆதாரப்பூர்வமான பொன்மொழியே மிகச் சிறந்த சான்றாகத் திகழ்கின்றது.

ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளுக்கு ஒரு முறை ஜகாத் வழங்கிய பின்னர், அதன் தூய்மை நிலைபெற்று விடுகிறது என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, மீண்டும் மீண்டும் அதே பொருளுக்கு ஜகாத் கடமையாக்கப்படுமா என்ற வினா எழுகிறது. இறைவன் ஜகாத்தைக் கடமையாக்கியதன் நோக்கம், மனிதர்களின் இருப்புகளைத் தூய்மைப்படுத்துவதே ஆகும். தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பொருளை, மீண்டும் மீண்டும் தூய்மை செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன என்ற கேள்வி இங்கு இயல்பாகவே எழுகிறது. அழுக்கு படிந்தால் மட்டுமே ஒரு பொருளைத் துவைக்கவோ அல்லது தூய்மைப்படுத்தவோ முற்படுவோம். ஒரு முறை ஜகாத் வழங்கியதன் மூலம் 97.5 சதவீதப் பொருள் தூய்மையாகிவிட்டது என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தெளிவுபடுத்தியுள்ளனர்.
முஸ்லிம் மற்றும் அபூதாவூத் ஆகிய நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள ஹதீஸ்களின்படி, ஜகாத் என்பது மக்களின் அழுக்குகளை நீக்குவதாகும் என்றும், அதனால் அது நபிகளாரின் குடும்பத்தினருக்கு ஹராம் (விலக்கப்பட்டது) என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. உதாரணமாக, ஒருவர் ஒரு லட்சம் ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார் எனில், அதில் உள்ள இரண்டரை சதவீதம் (ரூ. 2,500) மட்டுமே அழுக்காகக் கருதப்படுகிறது. அந்த அழுக்குப் பகுதி பிரிக்கப்பட்டு ஜகாத்தாக வழங்கப்பட்ட பின்பு, மீதமுள்ள 97,500 ரூபாயும் முற்றிலும் தூய்மையானதாக மாறிவிடுகிறது. அவ்வாறு தூய்மையானதாக நபிகளாரால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பொருளுக்கு, ஓராண்டு நிறைவடைந்துவிட்டது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக மீண்டும் ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்று கூறுவது தர்க்கரீதியாகவும் மார்க்கரீதியாகவும் ஏற்புடையதாக இல்லை.

இவ்வாறு ஒரே பொருளுக்குத் திரும்பத் திரும்ப ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்று வாதிடுபவர்கள், அதற்குச் சான்றாகச் சில ஹதீஸ்களைக் முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் காட்டும் ஆதாரங்கள் பலவீனமான அறிவிப்பாளர் வரிசைகளைக் கொண்டவையாகவும், ஆபத்தான கருத்துக்களை உள்ளடக்கியவையாகவும் விளங்குகின்றன. அந்த ஹதீஸ்களில் நேரடியாக இல்லாத ஒரு விளக்கத்தைத் தங்களின் சுய கருத்துக்கேற்ப அவர்கள் திணிக்க முற்படுகிறார்கள்.
அவர்கள் முன்வைக்கும் முதல் வாதம் அனாதைகளின் சொத்துக்களைப் பற்றியதாகும். தந்தையை இழந்த ஒரு சிறுவன் அனாதையாகும் போது, அவனது தந்தையின் சொத்து அவனுக்குச் சொந்தமாகிறது. எனினும், அவன் பருவ வயதை அடையும் வரை அச்சொத்து அவனிடம் நேரடியாக ஒப்படைக்கப்படாமல், அவனது தாய், பெரிய தந்தை அல்லது தாத்தா போன்ற ஒரு பொறுப்பாளரின் (கார்டியன்) வசமே அமானிதமாக (அடைக்கலமாக) ஒப்படைக்கப்படும். அவன் பருவ வயதை எட்டியவுடன், சாட்சிகளை ஏற்படுத்தி அவனது சொத்தை அவனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று திருக்குர்ஆன் கட்டளையிடுகிறது.

இந்த நிலையில், அவர்கள் காட்டும் ஒரு ஹதீஸ் பின்வருமாறு வாதிடுகிறது:
سنن الترمذي641 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ قَالَ: حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى قَالَ: حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنِ الْمُثَنَّى بْنِ الصَّبَّاحِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ: «أَلَا مَنْ وَلِيَ يَتِيمًا لَهُ مَالٌ فَلْيَتَّجِرْ فِيهِ، وَلَا يَتْرُكْهُ حَتَّى تَأْكُلَهُ الصَّدَقَةُ» : «وَإِنَّمَا رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ، وَفِي إِسْنَادِهِ مَقَالٌ، لِأَنَّ الْمُثَنَّى بْنَ الصَّبَّاحِ يُضَعَّفُ فِي الْحَدِيثِ»، وَرَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الْحَدِيثَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ.

"உங்கள் பொறுப்பில் அனாதையின் சொத்து இருந்தால், அதனை நீங்கள் வியாபாரத்தில் முதலீடு செய்யுங்கள். அவ்வாறு செய்யாமல் இருந்தால், வருடாந்தம் ஜகாத் கொடுக்கப்பட்டு அச்சொத்து அழிந்துவிடும்." இக்கருத்தைக் கொண்டு, ஜகாத் என்பது வருஷம் வருஷம் கொடுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று, இல்லையெனில் சொத்து கரைந்துவிடும் என்று அவர்கள் விளக்கம் தருகிறார்கள்.

ஆனால், இந்த வாதம் பல கோணங்களில் முரண்பாடானதாகும். முதலாவதாக, இஸ்லாமிய வரம்புகளின்படி ஒரு குழந்தை 15 வயது வரை மட்டுமே அனாதையாகக் கருதப்படும். ஒரு லட்சம் ரூபாய் சொத்து இருப்பதாக வைத்துக்கொண்டால், ஆண்டுக்கு இரண்டரை சதவீதம் வீதம் 15 ஆண்டுகளுக்கும் ஜகாத் கணக்கிடப்பட்டால் கூட, ஒட்டுமொத்தமாக ஏறத்தாழ 30 முதல் 35 சதவீத சொத்து மட்டுமே குறையும் (ஒவ்வொரு ஆண்டும் மீதமுள்ள தொகைக்குக் கணக்கிடும்போது இன்னும் குறைவாகவே குறையும்). மீதமுள்ள 65 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான சொத்து அப்படியேதான் இருக்கும். 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் சொத்தின் பெரும்பகுதி மிஞ்சியிருக்கும் போது, ஜகாத் கொடுத்தே சொத்து முற்றிலும் அழிந்துவிடும் என்று கூறுவது எங்ஙனம் பொருத்தமாகும்?
ஒருவேளை சொத்து முற்றிலும் அழிய வேண்டும் என்ற இவர்களின் வாதப்படியே பார்த்தால், அதற்கு மாதந்தோறும் ஜகாத் வாங்கினால்தான் சாத்தியம். அப்படியென்றால், ஜகாத் என்பது மாதத்திற்கு ஒருமுறை கொடுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றா என்ற கேள்விக்கு இவர்களிடம் பதில் இல்லை.
இரண்டாவதாக, இஸ்லாமியப் பார்வையில் அனாதையின் சொத்து என்பது பொறுப்பாளரிடம் உள்ள ஒரு அமானிதப் பொருளாகும். அமானிதமாகப் பெற்ற சொத்தை ஒரு நபர் எவ்வாறு தன் விருப்பப்படி வியாபாரத்தில் முதலீடு செய்ய முடியும்? வியாபாரத்தில் லாபமும் வரலாம், நஷ்டமும் ஏற்படலாம். பொறுப்பாளர் அச்சொத்தை ஏதேனும் புதிய தொழிலில் முதலீடு செய்து, துரதிர்ஷ்டவசமாக நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிட்டால், அனாதையின் ஒட்டுமொத்த சொத்தும் ஒரே நாளில் அழிந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது. அனாதைச் சிறுவன் பருவ வயதை எட்டும்போது, "உன் சொத்தைப் பெருக்க நினைத்து தொழிலில் போட்டேன், எல்லாம் நஷ்டமாகிவிட்டது" என்று பொறுப்பாளர் கூறிவிட்டால், அச்சிறுவனுக்கு இழைக்கப்படும் மாபெரும் அநீதியாக அது அமைந்துவிடும். அனாதைகளின் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் மார்க்கம், அதனை நஷ்டமடையக்கூடிய அபாயகரமான சூழலில் முதலீடு செய்யுமாறு ஒருபோதும் அறிவுறுத்தாது.

எனவே, இந்த ஹதீஸ் காட்டும் தத்துவம் இஸ்லாத்தின் அடிப்படைப் பண்புகளுக்கே முரணானதாகத் தோன்றுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அனாதையின் சொத்தை வியாபாரத்தில் ஈடுபடுத்தாவிட்டால் அது ஜகாத்தினால் அழிந்துவிடும் என்று கூறக்கூடிய எந்தவொரு ஹதீஸும் சஹீஹான (ஆதாரப்பூர்வமான) தரத்தில் இல்லை. இதன் அறிவிப்பாளர் வரிசைகளை விரிவாக ஆய்வு செய்யும் போது, இவை அனைத்தும் பலவீனமான அமைப்பைக் கொண்டவையாகவே விளங்குகின்றன என்பது தெளிவாகிறது.

இரண்டாவது என்னவென்றால் அனாதைகளின் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பைப் பெற்றுள்ள ஒருவர், அச்சொத்திற்கு உரிமையாளரா அல்லது அது அவரிடத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்ட அமானிதமா (நம்பிக்கைப் பொறுப்பா) என்று ஆராய்ந்தால், இஸ்லாமியப் பார்வையில் அது ஒரு அமானிதம் மட்டுமே என்பது தெளிவாகும். அவ்வாறு அமானிதமாகப் பெற்ற சொத்தினை ஒருவர் தன் விருப்பப்படி வியாபாரத்தில் ஈடுபடுத்தி, ஒருவேளை அதில் நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிட்டால், ‘தொழிலில் நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிட்டது’ என்று கூறி ஏமாற்றுவதற்கு அது வழியமைத்துக் கொடுத்துவிடும் அல்லவா? வியாபாரத்தில் நஷ்டம் ஏற்படுவது இயற்கையானதே. அனாதை சொத்தை வியாபாரத்தில் ஈடுபடுத்தி அதனைச் சமன் செய்யுமாறு பெருமானார் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள் என்று வைத்தால், எல்லா வியாபாரமும் லாபத்தில் மட்டுமே முடிந்துவிடுமா? ஜகாத் கொடுத்துக் கொடுத்து ஒரு சொத்து பதினைந்து ஆண்டுகளில் கரையப்போகிறது என்று வாதிடுபவர்கள், வியாபாரத்தில் நஷ்டமடைந்தால் ஒரே ஆண்டில் அச்சொத்து முழுமையாக அழிந்துவிடும் என்பதை உணர்வதில்லை. உண்மையில் நஷ்டம் ஏற்படாவிட்டாலும் கூட, அனாதையின் சொத்தை அபகரிக்க நினைக்கும் ஒரு பாதுகாவலர் (கார்டியன்), ‘உன் தந்தை ஒரு கோடி ரூபாய் விட்டுச் சென்றார், அதனைப் பெருக்குவதற்காகத் தொழிலில் முதலீடு செய்தேன், ஆனால் பெரும் நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிட்டது, இப்போது ஒன்றும் இல்லை’ என்று கூறி எளிதாகத் தப்பித்துக் கொள்ள இந்தத் தத்துவம் வழியமைத்துக் கொடுத்துவிடும். இத்தகைய அநீதியான செயலுக்கு அண்ணல் நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் வழிகாட்டியிருக்க முடியுமா?

அனாதையின் தந்தை ஏற்கனவே ஒரு கடையை நடத்தி வந்து, அவர் மறைவிற்குப் பின் அனாதைக்காக அக்கடை எஞ்சியிருந்தால், அனாதையிடம் அனுமதி பெறாமலேயே அதனைத் தொடர்ந்து நடத்தலாம்; ஏனெனில் அது தந்தையாரால் ஏற்கனவே துவங்கப்பட்டு நடந்து வரும் ஒரு தொழிலாகும். ஆனால், தந்தை ரொக்கமாகவோ, வீடாகவோ, நகையாகவோ சொத்துக்களை விட்டுச் சென்றிருக்கும்போது, அவ்வீட்டையோ நகையையோ விற்று, முன்பின் தெரியாத ஒரு புதிய வியாபாரத்தில் கொண்டு போய் முதலீடு செய்யுமாறு நபிகளார் எப்படிக் கூறுவார்கள்? லாபமும் நஷ்டமும் கலந்த ஒரு புதிய தொழிலில் அனாதையின் சொத்தை ஈடுபடுத்துவது அவனுக்குச் செய்யப்படும் பெரும் அநீதியாக அமைந்துவிடும். ஜகாத் கொடுப்பதால் சொத்து கரைவதை விட, வியாபார நஷ்டத்தினால் ஒரே நாளில் பல லட்சங்கள் கரைந்துபோக வாய்ப்புள்ளது. எனவே, இத்தகைய தத்துவம் அனாதையின் சொத்தைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, அதனை அழிப்பதற்கே துணை நிற்கும். பருவ வயதை அடையாத, தன் உரிமைகளைக் கோரத் தெரியாத ஒரு சிறுவனின் சொத்தை அவனது அனுமதியின்றி இவ்வாறு ஆபத்தான வணிகத்தில் முதலீடு செய்யுமாறு மார்க்கம் சொல்லியிருக்காது. சிறுவர்கள் மேஜர் ஆகும் வரை அவர்களின் சொத்துக்களைப் பாதுகாத்து வைக்க வேண்டுமே தவிர, அவற்றில் இத்தகைய முடிவுகளை எடுக்க எவருக்கும் அதிகாரமில்லை. இந்த அடிப்படைக் கருத்தை நோக்கும்போதே, அனாதை சொத்தை வியாபாரத்தில் போடாவிட்டால் ஜகாத் அதனை அழித்துவிடும் என்ற கருத்து இஸ்லாத்திற்கு முரணானது என்பது தெளிவாகிறது.

இனி, இக்கருத்தை வலியுறுத்தி வரக்கூடிய ஹதீஸ்களின் அறிவிப்பாளர் வரிசையை (இல்முல் ஹதீஸ்) ஆராய்வது அவசியமாகும். இக்கருத்தை உடைய எந்தவொரு ஹதீஸும் ‘ஸஹீஹ்’ (ஆதாரப்பூர்வமானது) கிடையாது. வருடா வருடம் ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்று வாதிடும் அறிஞர்களே கூட, அனாதை சொத்து சம்பந்தமாக வரும் இந்த ஹதீஸ்கள் அனைத்தும் பலவீனமானவை (ழயீஃப்) என்பதை ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர். உதாரணமாக, திர்மிதியில் 641-வது ஹதீஸாக இது பதிவாகியுள்ளது.

سنن الترمذي641 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ قَالَ: حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى قَالَ: حَدَّثَنَا الوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنِ المُثَنَّى بْنِ الصَّبَّاحِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ: «أَلَا مَنْ وَلِيَ يَتِيمًا لَهُ مَالٌ فَلْيَتَّجِرْ فِيهِ، وَلَا يَتْرُكْهُ حَتَّى تَأْكُلَهُ الصَّدَقَةُ»: «وَإِنَّمَا رُوِيَ هَذَا الحَدِيثُ مِنْ هَذَا الوَجْهِ، وَفِي إِسْنَادِهِ مَقَالٌ، لِأَنَّ المُثَنَّى بْنَ الصَّبَّاحِ يُضَعَّفُ فِي الحَدِيثِ»، وَرَوَى بَعْضُهُمْ هَذَا الحَدِيثَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الخَطَّابِ فَذَكَرَ هَذَا الحَدِيثَ.”

அனாதை சொத்தை வியாபாரத்தில் ஈடுபடுத்துங்கள் என்று கூறும் அந்த ஹதீஸைப் பதிவு செய்த இமாம் திர்மிதி அவர்களே, அதற்குத் கீழே இந்த அறிவிப்பாளர் தொடரில் குறைபாடு உள்ளது என்றும், இதில் வரக்கூடிய ‘முஸன்னா பின் ஸப்பாஹ்’ என்பவர் ஹதீஸ் கலையில் பலவீனமாக்கப்பட்டவர் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்த ஹதீஸ் அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் இப்னுல் ஆஸ் வழியாக, அவரது மகன் ஷுஜைப், அவர்தோன்றல் அம்ர் என வந்து, நான்காவது நபராக இந்த முஸன்னா பின் ஸப்பாஹ் என்பவரால் அறிவிக்கப்படுகிறது. இவரைப் பற்றி இமாம் திர்மிதி மட்டுமன்றி, தாரகுத்னியிலும் இதே நபர் வழியாகவே இந்த ஹதீஸ் பதிவாகியுள்ளது.

سنن الدارقطني1993 حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ الْمِصْرِيُّ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ غَلِيبٍ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ عَنِ الْمُثَنَّى بْنِ الصَّبَّاحِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- قَامَ يَخْطُبُ النَّاسَ فَقَالَ: «مَنْ وَلِيَ يَتِيمًا لَهُ مَالٌ فَلْيَتَّجِرْ لَهُ وَلَا يَتْرُكْهُ حَتَّى تَأْكُلَهُ الصَّدَقَةُ»

تهذيب التهذيب-58 "د ت ق - المثنى" بن الصباح 1 اليماني الأبناوي أبو عبد الله قال عمرو بن علي كان يحيى وعبد الرحمن لا يحدثان عنه وقال عبد الله بن أحمد عن أبيه لا يساوي حديثه شيئا مضطرب الحديث قال إسحاق بن منصور عن بن معين ضعيف وقال بن أبي حاتم سألت أبي أبا زرعة عنه فقالا لين
وقال الجوزجاني لا يقنع بحديثه وقال الترمذي يضعف في الحديث وقال النسائي ليس بثقة وقال في موضع آخر متروك الحديث وقال بن عدي له حديث صالح عن عمرو بن شعيب وقد ضعفه الأئمة المتقدمون والضعف على حديثه بين. قال بن سعد وله أحاديث وهو ضعيف

ஹதீஸ் கலை அறிஞர்களான யஹ்யா இப்னு மயீன் மற்றும் அப்துர் ரஹ்மான் ஆகியோர், ‘முஸன்னா பின் ஸப்பாஹ் வழியாக வரும் எந்தவொரு செய்தியையும் நாம் அறிவிக்க மாட்டோம், ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம்’ என்று மறுத்துள்ளனர். இப்னு ஹஜர் அஸ்கலானி அவர்கள் தமது ‘தஹ்தீபுத் தஹ்தீப்’ நூலில் இவரைப் பற்றிய விமர்சனப் பட்டியலையே தந்துள்ளார். இமாம் அஹ்மத் இப்னு ஹன்பலின் மகன் தன் தந்தை கூறியதாக, ‘முஸன்னாவின் ஹதீஸ் எதற்கும் உதவாது; அவர் ஹதீஸ்களைக் குழப்பி அறிவிக்கக்கூடிய முல்தரிபுல் ஹதீஸ் ஆவார்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் அபு சுர்ஆ, இப்னு அபீ ஹாதிம், ஜவ்ஜஜானி, இமாம் நஸயீ ஆகியோர் இவரை ‘நம்பிக்கைக்குரியவர் அல்லர்’ என்றும், ‘மத்ரூகுல் ஹதீஸ்’ (புறக்கணிக்கப்பட வேண்டியவர்) என்றும் சாடியுள்ளனர். இப்னு அதீ என்ற அறிஞர், முந்தைய காலத்து அறிஞர்கள் அனைவரும் இவரைப் பலவீனப்படுத்தியுள்ளனர் என்று கூறுகிறார். இமாம் தாரகுத்னி, அபூ அஹ்மத் அல்-ஹாகிம், இப்னுல் ஜவ்ஸீ போன்றோரும் இவரைப் பலவீனர்களின் பட்டியலில் சேர்த்துள்ளனர். எனவே, இவ்வளவு அறிஞர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட, முஸன்னா பின் ஸப்பாஹ் என்பவரைக் கொண்ட ஹதீஸை ஆதாரமாகக் கொள்ள முடியாது. அனாதை சொத்தை ஜகாத் அழித்துவிடும் என்ற வாதமும், அதனால் அதனை வியாபாரத்தில் போட வேண்டும் என்ற தத்துவமும் அடியோடு தகர்ந்து விடுகிறது. 15 ஆண்டுகால அனாதைப் பருவத்தில் ஜகாத் கொடுப்பதால் சொத்து முழுமையாக அழிந்துவிடாது; அது வெறும் பத்தாயிரமோ இருபதாயிரமோ குறையுமே தவிர வீணாகாது.இதே கருத்து தாரகுத்னியிலும் தப்ரானியின் ‘அல்-அவ்ஸத்’திலும் முஸன்னா அல்லாத வேறொரு அறிவிப்பாளர் தொடரின் வழியாகவும் வருகிறது

سنن الدارقطني1994 - حَدَّثَنَا أَبُو مُحَمَّدِ بْنُ صَاعِدٍ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ إِسْحَاقَ الْعَطَّارُ بِالْكُوفَةِ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا مَنْدَلٌ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ عُمَرَ بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- : «احْفَظُوا الْيَتَامَى فِي أَمْوَالِهِمْ لَا تَأْكُلُهَا الزَّكَاةُ
المعجم الأوسط 998 - حدثنا أحمد قال حدثنا عبد العزيز قال حدثنا مندل بن علي عن سليمان عن عمرو بن شعيب عن أبيه عن جده عن النبي قال: "ابتغوا في أموال اليتامى لا تأكلها الزكاة"

‘மிந்தல்’ என்பவர் மூலமாக இச்செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது.
تهذيب التهذيب
518- دق - مندل بن علي العنزي أبو عبد الله الكوفي
وقال عبد الله بن أحمد عن أبيه: ضعيف الحديث.
وقال أحمد بن أبي مريم عن ابن معين: ليس به بأس يكتب حديثه.
قال ابن أبي خيثمة عن ابن معين: ليس بشيء.
وقال عثمان الدارمي عن ابن معين: لا بأس به، وقال الدوري عن ابن معين: حبان ومندل ضعيفان.
وأصحابنا يحيى بن معين وعلي بن المديني وغيرهما من نظرائهم يضعفان في الحديث وكان خيراً فاضلاً صدوقاً وهو ضعيف الحديث.

இவரைப் பற்றி இமாம் அஹ்மத் இப்னு ஹன்பல், ‘இவரது ஹதீஸ் பலவீனமானது’ என்கிறார். இப்னு அபீ ஹாதிம், ‘இவர் கணக்கிலேயே எடுக்கத் தகாதவர்’ என்றும், இப்னு ஹிப்பான் மற்றும் இப்னு மயீன் ஆகியோர் ‘இவர் பலவீனமானவர்’ என்றும் கூறியுள்ளனர். அலி இப்னுல் மதீனி உள்ளிட்ட அறிஞர்கள் இவரைத் தனிப்பட்ட வாழ்வில் நல்லவர், தொழுகையாளி என்று பாராட்டினாலும், ஹதீஸ் துறையில் இவருக்குத் தகுதியில்லை என்றே முடிவுக்கு வந்தனர்.

ضعيف الحديث
وكان البخاري أدخل مندلاً في الضعفاء.وسئل أبو زرعة عن مندل فقال: لين الحديث، وقال النسائي: ضعيف.وقال ابن عدي: له غرائب وأفراد، وهو ممكن يكتب حديثه.وقال علي بن الحسين بن الجنيد: سئل ابن معين عنه فقال: ليس بذاك القوي.وقال الجوزجاني: واهي الحديث، وقال الحاكم أبو أحمد: ليس بالقوي عندهم.وقال الساجي: ليس بثقة يروي مناكير، وقال لي ابن مثنى: كان عبد الرحمن بن مهدي لا يحدث عنه.وقال ابن قانع والدارقطني: ضعيف.وقال ابن حبان: كان ممن يرفع المراسيل ويسند الموقوفات من سوء حفظه فاستحق الترك.وقال الطحاوي: ليس من أهل التثبت في الرواية بشيء، ولا يحتج به.
இமாம் புகாரி அவர்கள் தமது பலவீனர்களின் பட்டியலில் இந்த மிந்தல் என்பவரையும் சேர்த்துள்ளார். அபு சுர்ஆ, நஸயீ, ஜவ்ஜஜானி, ஹாகிம், சாஜி போன்ற அறிஞர்களும் இவரை ‘நம்பகத்தன்மையற்றவர்’ என்றும், ‘மறுக்கப்பட வேண்டிய ஹதீஸ்களை அறிவிப்பவர்’ என்றும் தாரகுத்னி இவரை ‘ழயீஃப்’ என்றும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். இப்னு ஹிப்பான் இவருக்கு நினைவாற்றல் இல்லை என்று கூறுகிறார். எனவே மிந்தல் வழியாக வரும் ஹதீஸும் ஆதாரத்திற்கு உதவாது.
மூன்றாவதாக, தப்ரானியின் ‘அல்-அவ்ஸத்’தில் இதே கருத்து ‘புராத் பின் முஹம்மது’ என்ற மற்றொரு நபர் வழியாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

المعجم الأوسط4152 - حدثنا علي قال نا الفرات بن محمد القيرواني قال نا شجرة بن عيسى المعافري عن عبد الملك بن أبي كريمة عن عمارة بن غزية عن يحيى بن سعيد عن أنس بن مالك قال قال رسول الله صلى الله عليه وسلم اتجروا في أموال اليتامى لا تأكلها الزكاة لم يرو هذا الحديث عن يحيى إلا عمارة ولا عن عمارة إلا عبد الملك ولا عن عبد الملك إلا شجرة ولا يروى عن أنس إلا بهذا الإسناد

இவரைப் பற்றி இப்னு ஹஜர் அவர்கள் தமது ‘லிஸானுல் மீஸான்’ நூலில் கூறியுள்ளார்
لِسَانُ المِيزَان[1319] "فُرَات" بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ فُرَاتِ العَبْدِي القَيْرَوَانِيوَقَالَ ابْنُ حَارِثٍ كَانَ يَغْلِبُ عَلَيْهِ الرِّوَايَةُ وَالجَمْعُ وَمَعْرِفَةُ الأَخْبَارِ، وَكَانَ ضَعِيفاً مُتَّهَماً بِالكَذِبِ.

‘இவர் ஹதீஸ்களில் பொய் சொல்பவரோ என்று சந்தேகிக்கப்பட்டவர்’ என்று எழுதியுள்ளார். இவரைப் பற்றி வேறெந்த நற்சான்றிதழும் இல்லை என்பதால் இந்த அறிவிப்பாளர் தொடரும் முற்றிலும் அடிபட்டுப் போகிறது.

அடுத்து, ஒரு பொருளுக்கு மறுபடியும் ஜகாத் கொடுக்கலாம் என்ற வாதத்திற்குப் பெரிய தந்தை அப்பாஸ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் சம்பவத்தை மற்றொரு ஆதாரமாகக் காட்டுகின்றனர். அண்ணல் நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களை ஜகாத் வசூலிக்க அனுப்பியபோது, அப்பாஸ் அவர்கள் ஜகாத் தர மறுத்துவிட்டதாகவும், அது குறித்து நபிகளாரிடம் முறையிட்டபோது, ‘அப்பாஸ் இந்த வருடத்திற்கான ஜகாத்தை கடந்த ஆண்டே முன்கூட்டியே (அட்வான்ஸாக) தந்துவிட்டார்’ என்று கூறியதாகவும் அந்த ஹதீஸ் அமைகிறது. இக்கருத்தில் வரும் அனைத்து ஹதீஸ்களும் பலவீனமானவை என்பதை அறிஞர்கள் ஏகோபித்து ஒப்புக்கொண்டுள்ளனர். மேலும் இச்செய்தி புகாரி மற்றும் முஸ்லிமிலுள்ள ஆதாரப்பூர்வமான பிற அறிவிப்புகளுக்கு நேர் முரணாக, சம்பவத்தைத் திரித்துக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது.
அடிப்படையில் சிந்தித்துப் பார்த்தால், அடுத்த ஆண்டிற்கான ஜகாத்தை இந்த ஆண்டே முன்கூட்டியே வசூலிப்பது இஸ்லாமிய விதிகளின்படி சாத்தியமற்றதாகும். ஜகாத் என்பது ஒருவரிடம் இருக்கும் சொத்தின் துல்லியமான கணக்கீட்டின் படியே கடமையாகும். அடுத்த ஆண்டு ஒருவரிடம் எவ்வளவு சொத்து இருக்கும், அல்லது நஷ்டமேற்பட்டு சொத்தே இல்லாமல் போய்விடுமா என்பது இறைவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த மறைவான (கைப்) விஷயமாகும். நாளைக்கு என்ன சம்பாதிப்போம் என்பது எவருக்கும் தெரியாது என்று அல்லாஹ் குர்ஆனில் குறிப்பிடுகிறான். அப்படியிருக்க, அடுத்த ஆண்டின் பொருளாதாரத்தை இப்போதே கணித்து ஜகாத் வாங்குவது எவ்வாறு மார்க்கமாகும்? ஒருவேளை அடுத்த ஆண்டு சொத்து பெருகிவிட்டால் இந்த ஜகாத் கணக்கு தப்பாகும், சொத்து அழிந்துவிட்டால் கடமையாகாத ஒருவரிடம் அநியாயமாக ஜகாத் வாங்கிய பாவத்திற்கு ஆளாக நேரிடும். நபிகளார் இத்தகைய துல்லியமற்ற முறையில் முன்கூட்டியே ஜகாத் வாங்குமாறு போதித்திருக்க மாட்டார்கள்.
அப்படியே இந்த அப்பாஸ் அவர்களின் ஹதீஸை உண்மை என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அது ‘ஒரு பொருளுக்கு இருமுறை ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும்’ என்ற வாதத்தை நிலைநாட்டவில்லை. ஏனெனில், கடந்த ஆண்டு வாங்கியது அடுத்த ஆண்டிற்கான புதிய வரவிற்கான ஜகாத்தேயன்றி, ஒரே சொத்திற்கு ஒரே ஆண்டில் இரண்டு முறை ஜகாத் வாங்கப்பட்டது என்ற கருத்தை அது தரவில்லை. இந்த ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர் தொடரிலும் பெரும் கோளாறு உள்ளது.

سنن الدارقطني2034 - حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ عُتْبَةَ حَدَّثَنَا وَلِيدُ بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عُمَارَةَ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ مُوسَى بْنِ طَلْحَةَ عَنْ طَلْحَةَ أَنَّ النَّبِيَّ -صلى الله عليه وسلم- قَالَ « يَا عُمَرُ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ إِنَّا كُنَّا احْتَجْنَا إِلَى مَالٍ فَتَعَجَّلْنَا مِنَ الْعَبَّاسِ صَدَقَةَ مَالِهِ لِسَنَتَيْنِ ». اخْتَلَفُوا عَلَى الْحَكَمِ فِي إِسْنَادِهِ وَالصَّحِيحُ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُسْلِمٍ مُرْسَلٌ.

தாரகுத்னியில் இடம்பெறும் இந்த ஹதீஸை ‘ஹஸன் பின் உமாரா’ என்பவர் அறிவிக்கிறார்.

تهذيب التهذيب 532 - خت ت ق البخاري في التعاليق والترمذي وابن ماجة الحسن بن عمارة بن المضرب البجلي قال النضر بن شميل عن شعبة: أفادني الحسن بن عمارة سبعين حديثاً عن الحكم فلم يكن لها أصل.وقال الطيالسي قال شعبة: ائت جرير بن حازم فقل له لا يحل لك أن تروي عن الحسن بن عمارة فإنه يكذب.قال أبو داود فقلت لشعبة ما علامة ذلك؟ قال: روى عن الحكم أشياء فلم نجد لها أصلاً.

இவரைப் பற்றி சுஃபா என்ற பெரும் அறிஞர், ‘இவரிடம் நான் 70 ஹதீஸ்கள் கேட்டேன், அத்தனையுமே தவறானவை, எதற்கும் அடிப்படை இல்லை’ என்கிறார். மேலும், ‘இவர் ரசூலுல்லாஹ்வின் பெயரால் பொய் சொல்பவர், இவரிடம் கல்வி கற்கப் போக வேண்டாம்’ என்றும் சுஃபா எச்சரித்துள்ளார்.

وقال أبو بكر المروزي عن أحمد: متروك الحديث، وكذا قال أبو طالب عنه، وزاد: قلت له كان له هوى؟ قال: ولكن كان منكر الحديث، وأحاديثه موضوعة لا يكتب حديثه، وقال مرة ليس بشيء.وقال بن معين: لا يكتب حديثه، وقال مرة: ضعيف، وقال مرة: ليس حديثه بشيء.وقال عبد الله بن المديني عن أبيه: ما أحتاج إلى شعبة فيه أمره أبين من ذلك، قيل له كان يغلط؟ فقال أي شيء كان يغلط كان يضع.وقال أبو حاتم ومسلم والنسائي والدارقطني: متروك الحديث.وقال الساجي: ضعيف متروك أجمع أهل الحديث على ترك حديثه.وقال الجوزجاني: ساقط.
இமாம் அஹ்மத் இப்னு ஹன்பல் இவரை ‘மத்ரூகுல் ஹதீஸ்’ (கைவிடப்பட்டவர்) என்றும், இவரது ஹதீஸ்கள் யாவும் சுய கற்பனையால் இட்டுக்கட்டப்பட்டவை (மவ்ழூஃ) என்றும், இவற்றை எழுதி வைப்பதே தகுதியற்றது என்றும் கூறியுள்ளார். யஹ்யா இப்னு மயீன், இப்னுல் மதீனி, அபூஹாதிம், முஸ்லிம், நஸயீ, தாரகுத்னி, சாஜி, ஜவ்ஜஜானி போன்ற அனைத்து ஹதீஸ்கலை வல்லுநர்களும் இவரை ஒருமனதாகப் புறக்கணித்துள்ளனர். இப்னு ஹிப்பான் கூறுகையில், ‘இவர் தடித்த அறிவிப்பாளர்களைக் காட்டி, இடையில் உள்ள பலவீனமான ஆட்களை மறைத்து இருட்டடிப்புச் செய்யும் ஏமாற்று வேலைகளில் ஈடுபடுபவர்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். எனவே, இந்த ஹஸன் பின் உமாரா வழியாக வரக்கூடிய அப்பாஸ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் ஹதீஸைக் கொண்டு, கொடுத்த பொருளுக்கே மீண்டும் ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்ற தவறான கருத்தை மார்க்கத்தில் புகுத்த முடியாது. இது போன்ற ஹதீஸ்கள் யாவும் முற்றிலும் பலவீனமானவை என்பதால், இவற்றைக் கொண்டு இஸ்லாமிய சட்டங்களை வகுக்க இயலாது.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் தங்களின் மூதாதையர் முறையிலான பெரியதகப்பனார் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களிடம் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கான ஜகாத் தொகையை முன்கூட்டியே பெற்றுக் கொண்டார்கள் என்ற செய்தி இமாம் பைஹகீ அவர்களின் ‘ஸுனனுல் குப்ரா’ மற்றும் இமாம் தாரகுத்னீ ஆகியோரின் நூல்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

سنن الدارقطني2035 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ الْخَالِقِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ نَائِلَةَ الْأَصْبَهَانِيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا النُّعْمَانُ بْنُ عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ مِقْسَمٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ:بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ عُمَرَ سَاعِيًا - قَالَ - فَأَتَى الْعَبَّاسَ يَطْلُبُ صَدَقَةَ مَالِهِ قَالَ فَأَغْلَظَ لَهُ الْعَبَّاسُ فَخَرَجَ إِلَى النَّبِيِّ ﷺ فَأَخْبَرَهُ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ:«إِنَّ الْعَبَّاسَ قَدْ أَسْلَفَنَا زَكَاةَ مَالِهِ الْعَامَ وَالْعَامَ الْمُقْبِلَ۔

இந்த இரு அறிவிப்புகளின் பின்னணியையும் நாம் ஆராயும்போது, இதன் அறிவிப்பாளர் தொடரானது இப்னு அப்பாஸ் (ரழி), மெக்ஸம், ஹக்கம் ஆகியோரைத் தாண்டி, நான்காவதாக முஹம்மது இப்னு உபைதுல்லா அல் அஸ்ரமி என்பவரை வந்தடைகிறது. தாரகுத்னீயின் வேறொரு அறிவிப்பிலும், பைஹகீயின் பதிவிலும் இந்த அஸ்ரமி என்பவரே முதன்மையான அறிவிப்பாளராக வீற்றிருக்கிறார்.
تهذيب التهذيب 535 - "ت ق - محمد بن عبيد الله بن أبي سليمان العرزمي قال عبد الله بن أحمد عن أبيه: ترك الناس حديثه وقال الدوري عن ابن معين: ليس بشيء، ولا يكتب حديثه وقال البخاري: تركه ابن المبارك ويحيى وقال النسائي: ليس بثقة ولا يكتب حديثه وقال بن أبي مذعور عن وكيع: كان العرزمي رجلاً صالحاً ذهبت كتبه فكان يحدث حفظاً فمن ذلك أتى بالمناكير
இந்த இரண்டு ஹதீஸ்களின் நம்பகத்தன்மையை நாம் உற்றுநோக்கும்போது, முஹம்மது இப்னு உபைதுல்லா அல் அஸ்ரமி என்பவர் கடுமையான பலவீனங்கள் நிறைந்த ஒரு நபராகவே ஹதீஸ் கலை அறிஞர்களால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்.
இவரைப் பற்றி இமாம் அஹமத் இப்னு ஹன்பல் அவர்கள் குறிப்பிடும்போது, "அறிஞர்கள் இவருடைய ஹதீஸ்களை முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டார்கள்" என்கிறார்கள். இங்கு ‘மக்கள்’ என்று அவர் குறிப்பிடுவது பொதுமக்களை அல்ல, மாறாக ஹதீஸ் கலை அறிஞர்களையே ஆகும். இப்னு மயீன் அவர்கள், "இவர் கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டியவர் அல்ல; இவருடைய அறிவிப்புகளை எழுதி வைப்பது கூட வீணானது" என்று சாடுகிறார். இமாம் புகாரி அவர்களோ, இப்னுல் முபாரக் அவர்களும் யஹ்யா அவர்களும் இவரை முற்றாகக் கைவிட்டுவிட்டனர் என்று பதிவு செய்துள்ளார். இமாம் நஸயீ அவர்கள், "இவர் எவ்வகையிலும் நம்பகமானவர் அல்லர்; இவருடைய செய்திகளை ஆதாரமாகப் பதிவு செய்யக் கூடாது" என்று தெளிவுபடுத்துகிறார். இவருடைய இந்த பலவீனத்திற்கான மூலக் காரணத்தை பேரறிஞர் வக்கீஃ அவர்கள் மிக அழகாக விளக்குகிறார். அஸ்ரமி என்பவர் தனிப்பட்ட வாழ்வில் தொழுகை, நோன்பு போன்ற நற்கருமங்களில் பேணுதலாக இருந்த ஒரு நல்ல மனிதர்தான். ஆயினும், அவர் தாம் கேட்டு எழுதிய ஹதீஸ்களை ஒரு புத்தகமாகத் தொகுத்து வைத்திருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்தப் புத்தகம் ஒருமுறை காணாமல் போனது. அதன் பிறகு, அவர் தன் நினைவாற்றலை மட்டும் நம்பி, வாயில் வந்தவாறெல்லாம் ஹதீஸ்களை அறிவிக்கத் தொடங்கினார். எழுத்துப்பூர்வமான குறிப்புகளை மட்டுமே நம்பிப் பழகியதால், அவருடைய நினைவாற்றல் முற்றிலும் குறைந்துபோய், பல தவறான செய்திகள் மக்கள் மத்தியில் பரவ அவரே காரணியாகிவிட்டார்.
அஸ்ரமியின் இந்த நினைவாற்றல் குறைபாட்டை சோதிப்பதற்காக,

وقال ابن المديني سمعت القطان سألت العرزني فجعل يحدث للحفظ فأتيته بكتاب فجعل لا يحسن القراءة وقال ابن سعد سمع سماعاً كثيراً ودفن كتبه فلما كان بعد ذلك حدث وقد ذهبت كتبه يضعف الناس حديثه لهذا وقال الدارقطني ضعيف الحديث وقال ابن حبان كان رديء الحفظ وذهبت كتبه فجعل يحدث من حفظه فيهم وكثرت المناكير في روايته تركه بن مهدي وابن المبارك والقطان وابن معين

இமாம் அல்-கத்தான் என்ற அறிஞர் அவரிடம் சென்று, அவரே முன்னதாக அறிவித்த சில ஹதீஸ்களைக் கூறி, அவற்றின் அறிவிப்பாளர் வரிசையை (ஸனது) மீண்டும் கூறுமாறு கேட்டார். அதற்கு அஸ்ரமியால் முறையாகப் பதிலளிக்க முடியாமல் திணறினார். இதிலிருந்து அவர் முன்னுக்குப் பின் முரணாக, மனனம் செய்யாமல் செய்திகளை அறிவித்தார் என்பது உறுதியானது. இந்த ஹதீஸைத் தன் நூலில் பதிவு செய்துள்ள இமாம் தாரகுத்னீ அவர்களும் இவரைப் பலவீனமானவர் என்றே தீர்ப்பளிக்கிறார். இமாம் இப்னு ஹிப்பான் அவர்கள், "புத்தகம் தொலைந்த பிறகு இவருடைய நினைவாற்றல் மிக மோசமடைந்தது; அதன் விளைவாக இவருடைய அறிவிப்புகளில் மறுக்கப்பட வேண்டிய ‘முன்கர்’ வகையான செய்திகள் பெருகிவிட்டன" என்கிறார்.

تركه بن مهدي وابن المبارك والقطان وابن معين وقال أبو حاتم روى عنه شعبة وسليمان على التعجب وهو ضعيف الحديث جدا وقال بن أبي حاتم ترك أبو زرعة قراءة حديثه وقال الحاكم في المدخل متروك الحديث بلا خلاف أعرفه بين أئمة النقل فيه وقال أبو أحمد الحاكم ليس حديثه بالقائم وقال الساجي صدوق منكر الحديث أجمع أهل النقل على ترك حديثه عنده مناكير

இப்னு மஹ்தி, இப்னுல் முபாரக், கத்தான், இப்னு மயீன், ஷுஃபா மற்றும் ஸுலைமான் ஆகிய பெருமக்கள் இவரை முற்றிலும் பலவீனமானவர் என்றே ஏகமனதாகக் கூறுகின்றனர். அபூஹாதம் மற்றும் அபூஸுர்ஆ ஆகியோரும் இவரைப் புறக்கணித்தனர். இமாம் ஹாகிம் அவர்கள், "கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு இடமின்றி இவருடைய ஹதீஸ்கள் நிராகரிக்கப்பட வேண்டியவை; இவை ஆதாரப்பூர்வமானவை அல்ல" என்றுரைக்கிறார். இமாம் ஸாஜி அவர்களும் இவரை ‘முன்கருல் ஹதீஸ்’ (நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய செய்திகளை அறிவிப்பவர்) என்று குறிப்பிட்டு, இவரைப் புறக்கணிப்பதில் அறிஞர்களிடையே ஏகோபித்த முடிவு (இஜ்மாஃ) நிலவியதை உறுதிப்படுத்துகிறார்.

எனவே, ஜகாத் தொகையைத் திரும்பத் திரும்ப வசூலிக்கலாம் என்று வாதிடுவோர், தாங்கள் காட்டும் இந்த ஆதாரமே பலவீனமானது என்பதை ஒப்புக்கொண்டே வாதாடுகிறார்கள். இந்த ஹதீஸின் கருத்திலும் பெரும் பிழை நிறைந்துள்ளது. அடுத்த ஆண்டு ஒருவருக்கு எவ்வளவு வருமானம் வரும் என்பது மனிதர்களுக்கு எட்டாத மறைவான (கைப்) விஷயமாகும். அதை முன்கூட்டியே கணித்து ஜகாத் வாங்குவது என்பது இறைவனின் மறைவான ஞானத்திற்கு நிகராக மனிதர்களை நிறுத்தும் செயலாகும். இத்தகையதொரு சட்டத்தைப் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் ஒருபோதும் உரைத்திருக்க மாட்டார்கள். அப்படியே இந்த ஹதீஸை ஏற்றுக் கொண்டாலும், அதில் ஒருமுறை கொடுத்த பொருளுக்கே மீண்டும் மீண்டும் ஜகாத் கொடுக்க வேண்டும் என்ற கருத்து எங்கும் வரவில்லை.
தாரகுத்னீ நூலின் மற்றொரு அறிவிப்பில் அஸ்ரமியோடு சேர்ந்து மிந்தல் பின் அலி என்பவரும் இடம் பெறுகிறார்.

سنن الدارقطني2036 - حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَخْلَدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْمُطَيَّرِيُّ قَالَا: حَدَّثَنَا أَبُو خُرَاسَانَ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ السَّكَنِ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا مِنْدَلُ بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَكَمِ - وَقَالَ الْمُطَيَّرِيُّ: عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ الْحَكَمِ - عَنْ مِقْسَمٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم- بَعَثَ عُمَرَ عَلَى الصَّدَقَةِ، فَرَجَعَ وَهُوَ يَشْكُو الْعَبَّاسَ، فَقَالَ: «إِنَّهُ مَنَعَنِي صَدَقَتَهُ»، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ -صلى الله عليه وسلم-: «يَا عُمَرُ، أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ، إِنَّ الْعَبَّاسَ أَسْلَفَنَا صَدَقَةَ عَامَيْنِ فِي عَامٍ». كَذَا قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، وَإِنَّمَا أَرَادَ مُحَمَّدَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ. وَاللَّهُ أَعْلَمُ. 2/125.
இந்த இருவருமே பலவீனமானவர்கள் என்பதை நாம் முன்னரே விரிவாகக் கண்டுள்ளோம். மேலும்,
المعجم الكبير للطبراني9842 - حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ دَاوُدَ الْمَكِّيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوْنٍ الزِّيَادِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ ذَكْوَانَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَعَجَّلَ مِنَ الْعَبَّاسِ صَدَقَةَ عَامَيْنِ فِي عَامٍ.
المعجم الأوسط1000 - حدثنا أحمد قال حدثنا محرز بن عوف قال حدثنا محمد بن ذكوان عن منصور عن إبراهيم عن علقمة عن عبد الله قال قال رسول الله : إن عم الرجل صنو أبيه وإن النبي تعجل من العباس صدقة عامين في عام.

தப்ரானீயின் ‘அல்-முஃஜமுல் கபீர்’ மற்றும் ‘அல்-முஃஜமுல் அவ்ஸத்’ ஆகிய நூல்களில் வரும் அறிவிப்பில் முஹம்மது தக்வான் என்பவர் இடம் பெறுகிறார். இவரைப் பற்றி ஹதீஸ் கலை நூல்களில் எவ்விதக் குறிப்புகளும் காணக் கிடைக்கவில்லை. பேரறிஞர் உகைலி மட்டுமே இவரை ‘முன்கருல் ஹதீஸ்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். ஒருவரைப் பற்றி இத்தகைய முக்கிய நூல்களில் குறிப்புகள் இல்லை எனில், அவர் வாழ்ந்தாரா என்பதே சந்தேகத்திற்குரியதாகிவிடும்.
السنن الكبرى للبيهقي 7367 – أَخْبَرَنَا أَبُو نَصْرِ بْنُ قَتَادَةَ، أنبأ أَبُو عَلِيٍّ الرِّفَاءُ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ يُونُسَ الْكُدَيْمِيُّ، ثنا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، ح وَأَخْبَرَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ الْفَضْلِ الْقَطَّانُ، أنبأ عَبْدُ اللهِ بْنُ جَعْفَرٍ، ثنا يَعْقُوبُ بْنُ سُفْيَانَ، ثنا عِيسَى بْنُ مُحَمَّدٍ، ثنا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، ثنا أَبِي قَالَ: سَمِعْتُ الْأَعْمَشَ، يُحَدِّثُ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَدْ ذَكَرَ قِصَّةً فِي بَعْثِ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ سَاعِيًا وَمَنْعِ الْعَبَّاسِ صَدَقَتَهُ، وَأَنَّهُ ذُكِرَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا صَنَعَ الْعَبَّاسُ فَقَالَ: " أَمَا عَلِمْتَ يَا عُمَرُ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ إِنَّا كُنَّا احْتَجْنَا فَاسْتَسْلَفْنَا الْعَبَّاسَ صَدَقَةَ عَامَيْنِ " لَفْظُ حَدِيثِ الْقَطَّانِ، وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ قَتَادَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَعَجَّلَ مِنَ الْعَبَّاسِ صَدَقَةَ عَامٍ أَوْ صَدَقَةَ عَامَيْنِ وَفِي هَذَا إِرْسَالٌ بَيْنَ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ وَعَلِيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ وَقَدْ وَرَدَ هَذَا الْمَعْنَى فِي حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ مِنْ وَجْهٍ ثَابِتٍ عَنْهُ
இதற்கிடையே, இமாம் பைஹகீயின் ‘ஸுனனுல் குப்ரா’வில் வரும் மற்றுமொரு அறிவிப்பில் வரும் அறிவிப்பாளர்கள் அனைவரும் நம்பகமானவர்களாகத் திகழ்கின்றனர். ஆனால், அங்கும் ஒரு பெரும் குறைபாட்டை இமாம் பைஹகீ அவர்களே சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்தச் செய்தி அலி (ரழி) அவர்கள் அபுல் பக்தரி என்பவருக்குக் கூறியதாக வருகிறது. அபுல் பக்தரி நல்ல மனிதராக இருந்தாலும், அவருக்கும் அலி (ரழி) அவர்களுக்கும் இடையே காலத்தால் பெரும் இடைவெளி உள்ளது. அவர்கள் இருவரும் ஒரே காலகட்டத்தில் வாழாததால், அலி (ரழி) அவரிடமிருந்து அபுல் பக்தரி நேரடியாக இந்தச் செய்தியைக் கேட்டிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. எனவே, இடையில் விடுபட்ட அந்த நபர் யாரென்று தெரியாததால், இது தொடர்பறுந்த (இர்ஸால்) பலவீனமான ஹதீஸாகவே கருதப்படுகிறது.
அடுத்ததாக, தாரகுத்னீயில் அபூராஃபி (ரழி) அவர்கள் வழியாக வரும் மற்றுமொரு ஹதீஸ்,

2037 - حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ أَبَانَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ عَنْ شَرِيكٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ (إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُسْلِمٍ الْمَكِّيُّ مُنْكَرُ الْحَدِيثِ) عَنْ سُلَيْمَانَ الْأَحْوَلِ عَنْ أَبِي رَافِعٍ أَنَّ النَّبِيَّ -صلى الله عليه وسلم- بَعَثَ عُمَرَ سَاعِيًا فَكَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْعَبَّاسِ شَيْءٌ فَقَالَ النَّبِيُّ -صلى الله عليه وسلم- : « أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ إِنَّ الْعَبَّاسَ أَسْلَفَنَا صَدَقَةَ الْعَامِ عَامَ الْأَوَّلِ۔.

சுலைமான் மற்றும் இஸ்மாயில் பின் முஸ்லிம் அல்-மக்கி ஆகியோரைத் தாண்டி வருகிறது.

تهذيب التهذيب"598 - ت ق - إسماعيل" بن مسلم المكي كان يحيى وعبد الرحمن لا يحدثان عنه.وقال علي عن القطان: "لم يزل مختلطا كان يحدثنا بالحديث الواحد على ثلاثة ضروب"وقال إسحاق بن أبي إسرائيل عن ابن عيينة: "كان إسماعيل يخطئ، أسأله عن الحديث فما كان يدري شيئاً"وقال أبو طالب عن أحمد: "منكر الحديث"ويسند عن الحسن عن سمرة أحاديث مناكير وقال ابن معين: "ليس بشيء”

இந்த இஸ்மாயில் என்பவரை யஹ்யா, அப்துர் ரஹ்மான் ஆகியோர் முற்றிலும் நிராகரிக்கின்றனர். இமாம் கத்தான் அவர்கள், "இவர் ஒரு ஹதீஸைக் காலையில் ஒருவாறும், மதியமும் மாலையும் வேறு வேறாகவும் என மூன்று விதமாகக் குழப்பி அறிவிப்பார்" என்று சான்றளிக்கிறார். இப்னு உயைனா அவர்கள், "நான் இவரிடம் விளக்கங்கள் கேட்கும்போது அவர் எதையும் அறியாதவராகவே நின்றார்" என்கிறார்.

"وقال ابن المديني: "لا يكتب حديثه"وقال الفلاس: "كان ضعيفاً في الحديث يهم فيه وكان صدوقاً يكثر الغلط يحدث عنه من لا ينظر في الرجال"وقال الجوزجاني: "واه جداً"وقال أبو زرعة: "ضعيف الحديث"وقال أبو حاتم: "ضعيف الحديث مختلط"وقال ابن أبي حاتم قلت لأبي وهو أحب إليك أو عمرو بن عبيد فقال: "جميعاً ضعيفان وإسماعيل ضعيف الحديث ليس بمتروك يكتب حديثه"وقال البخاري: "تركه يحيى وابن مهدي وتركه ابن المبارك وربما ذكره"وقال النسائي: "متروك الحديث" وقال مرة: "ليس بثقة"”

இமாம் அஹமத், ஸமரஹ், இப்னு மயீன், இப்னுல் மதினீ, பல்லார், ஜவ்ஜானீ, அபூஸுர்ஆ மற்றும் அபூஹாதம் போன்ற எண்ணற்ற ஹதீஸ் கலை வல்லுநர்கள் இவரை ‘முஃதலிதுல் ஹதீஸ்’ (மனம் குழம்பியவர்), ‘வாஹின் ஜித்தன்’ (மிகவும் பலவீனமானவர்) என்று சாடுகின்றனர். இமாம் புகாரியும், இமாம் நஸயீயும் இவருடைய செய்திகள் முற்றாகக் கைவிடப்பட வேண்டும் என்கிறார்கள்.

قال ابن حبان: "كان فصيحاً وهو ضعيف يروي المناكير عن المشاهير ويقلب الأسانيد"وقال الحاكم عن أبي علي الحافظ: "ضعيف"وقال ابن خزيمة: "أنا أبرأ من عهدته"وقال البزار: "ليس بالقوي"وذكره الفسوي في باب من يرغب عن الرواية عنهموقال أبو أحمد الحاكم: "ليس بالقوي عندهم"وذكره العقيلي والدولابي والساجي وابن الجارود وغيرهم في الضعفاء

இமாம் இப்னு குஸைமா அவர்கள், "இவருடைய பலவீனத்தை அறியாத காலத்தில் சில செய்திகளைப் பதிவு செய்துவிட்டேன்; இப்போது உண்மையை அறிந்த பின் இவரிடமிருந்து நான் முற்றிலும் விலகிக் கொள்கிறேன்" என்று தம் பழைய பதிவுகளைத் திரும்பப் பெறுகிறார். உகைலி, தவ்லாபி, ஸாஜி, இப்னுல் ஜாரூத் போன்ற அறிஞர்கள் தொகுத்த ‘பலவீனமானவர்களின் பட்டியல்’ நூல்களில் இவருடைய பெயர் முதன்மையாக இடம்பெற்றுள்ளது.

இத்தகைய பலவீனமான பின்னணிகளைக் கொண்ட ஹதீஸ்களை வைத்துக்கொண்டு, ஒருமுறை கொடுத்த பொருளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் ஆண்டுதோறும் ஜகாத் கடமையாகும் என்று வாதிடுவது எங்ஙனம் பொருத்தமாகும்? ஆனால், இதே வரலாற்று நிகழ்வு இமாம் புகாரி (ஹதீஸ் எண்: 1468) மற்றும் இமாம் முஸ்லிம் ஆகியோரின் ஆதாரப்பூர்வமான நூல்களில் மிகத் தெளிவாகவும் முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்திலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

صحيح مسلم11 - (983) وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا وَرْقَاءُ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الْأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ: بَعَثَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عُمَرَ عَلَى الصَّدَقَةِ، فَقِيلَ: مَنَعَ ابْنُ جَمِيلٍ، وَخَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ، وَالْعَبَّاسُ عَمُّ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا يَنْقِمُ ابْنُ جَمِيلٍ إِلَّا أَنَّهُ كَانَ فَقِيرًا فَأَغْنَاهُ اللهُ، وَأَمَّا خَالِدٌ فَإِنَّكُمْ تَظْلِمُونَ خَالِدًا، قَدِ احْتَبَسَ أَدْرَاعَهُ وَأَعْتَادَهُ فِي سَبِيلِ اللهِ، وَأَمَّا الْعَبَّاسُ فَهِيَ عَلَيَّ، وَمِثْلُهَا مَعَهَا» ثُمَّ قَالَ: «يَا عُمَرُ، أَمَا شَعَرْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِ؟

صحيح البخاري1468 - حَدَّثَنَا أَبُو اليَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، قَالَ: أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالصَّدَقَةِ، فَقِيلَ مَنَعَ ابْنُ جَمِيلٍ، وَخَالِدُ بْنُ الوَلِيدِ، وَعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ المُطَّلِبِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا يَنْقِمُ ابْنُ جَمِيلٍ إِلَّا أَنَّهُ كَانَ فَقِيرًا، فَأَغْنَاهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ، وَأَمَّا خَالِدٌ: فَإِنَّكُمْ تَظْلِمُونَ خَالِدًا، قَدِ احْتَبَسَ أَدْرَاعَهُ وَأَعْتُدَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَأَمَّا العَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ المُطَّلِبِ، فَعَمُّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهِيَ عَلَيْهِ صَدَقَةٌ وَمِثْلُهَا مَعَهَا" تَابَعَهُ ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ، عَنْ أَبِيهِ. وَقَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ: عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، «هِيَ عَلَيْهِ وَمِثْلُهَا مَعَهَا» وَقَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ: حُدِّثْتُ عَنِ الأَعْرَجِ بِمِثْلِهِ.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் உமர் (ரழி) அவர்களை ஜகாத் வசூலிக்க அனுப்பியபோது, இப்னு ஜமீல், காலித் இப்னுல் வலீத் மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகிய மூவரும் ஜகாத் தர மறுத்ததாக உமர் (ரழி) வந்து முறையிடுகிறார். அதற்குப் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் அளித்த விளக்கங்கள் பின்வருமாறு: இப்னு ஜமீல் என்பவர் ஏழையாக இருந்து அல்லாஹ் அவரைச் செல்வந்தராக்கிய பின் ஜகாத் தர மறுக்கிறார், அவரிடமிருந்து அது கட்டாயமாக வசூலிக்கப்படும்; காலித் இப்னுல் வலீத் அவரோ, தன்னிடம் இருந்த போர்க்கருவிகள், ஆயுதங்கள் அனைத்தையுமே அல்லாஹ்வின் பாதையில் முன்னரே தர்மமாக ஒப்படைத்துவிட்ட தியாகி, அவரிடம் கேட்பதே அநியாயம்; என் பெரியதகப்பனார் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் ஜகாத் தர மறுத்ததற்கு, அவர் என் தந்தையின் இடத்தில் உள்ளவர் என்பதால், அவருடைய ஜகாத் தொகையையும் அதற்கீடான மற்றொரு மடங்கு தொகையையும் நானே அபராதமாக (Penalty) ஏற்று தந்துவிடுகிறேன் என்று பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார்கள்.

அதாவது, அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் இரண்டு வருட ஜகாத்தை முன்கூட்டியே கொடுத்ததாக புகாரி, முஸ்லிம்களிலில்லை. மாறாக, அவர் தர மறுத்த ஜகாத் தொகைக்கு ஈடாகப் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் தங்களின் குடும்பப் பெருமையைக் காப்பதற்காக இரு மடங்கு தொகையைத் தம் சொந்தப் பொறுப்பில் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்றே வருகிறது. இதையே மாமேதை இப்னு ஹஜர் அவர்களும் மிக அழகாக விளக்குகிறார்கள். பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் தன் குடும்பத்தார் தவறிழைக்கும்போது தங்களின் நேர்மையையும் அந்தஸ்தையும் நிலைநாட்டவே இத்தகைய கடுமையான முடிவை எடுத்தார்கள். எனவே, இந்த உண்மையான சம்பவத்திற்கு மாறாக, இரண்டு வருட ஜகாத் முன்கூட்டியே வாங்கப்பட்டது என்று கூறுவது முற்றிலும் தவறானது.
இறுதியாக,
السنن الكبرى للبيهقي7275 - وَأَخْبَرَنَا أَبُو الْحُسَيْنِ بْنُ الْفَضْلِ الْقَطَّانُ بِبَغْدَادَ، أَنْبَأَ عَبْدُ اللهِ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ دَرَسْتَوَيْهِ، ثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ سُفْيَانَ، ثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللهِ بْنُ سَالِمٍ، عَنِ الزُّبَيْدِيِّ، قَالَ: حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ جَابِرٍ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ جُبَيْرٍ، حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَاهُ حَدَّثَهُ أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ مُعَاوِيَةَ الْغَاضِرِيَّ حَدَّثَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: "ثَلَاثٌ مَنْ فَعَلَهُنَّ فَقَدْ طَعِمَ طَعْمَ الْإِيمَانِ: مَنْ عَبَدَ اللهَ وَحْدَهُ فَإِنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، وَأَعْطَى زَكَاةَ مَالِهِ طَيِّبَةً بِهَا نَفْسُهُ، رَافِدَةً عَلَيْهِ فِي كُلِّ عَامٍ، وَلَمْ يُعْطِ الْهَرِمَةَ وَلَا الدَّرِنَةَ وَلَا الشَّرَطَ اللَّئِيمَةَ وَلَا الْمَرِيضَةَ وَلَكِنْ مِنْ أَوْسَطِ أَمْوَالِكُمْ، فَإِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ يَسْأَلْكُمْ خَيْرَهُ، وَلَمْ يَأْمُرْكُمْ بِشَرِّهِ، وَزَكَّى عَبْدٌ نَفْسَهُ" فَقَالَ رَجُلٌ: مَا تَزْكِيَةُ الْمَرْءِ نَفْسَهُ يَا رَسُولَ اللهِ؟ قَالَ: "يَعْلَمُ أَنَّ اللهَ مَعَهُ حَيْثُ مَا كَانَ".وَقَالَ غَيْرُهُ: "وَلَا الشَّرَطَ اللَّئِيمَةَ”
"யார் மூன்று காரியங்களைச் செய்கிறாரோ அவர் ஈமானின் சுவையை உணர்வார்; அதில் ஒன்று தன் சொத்துக்கு ஆண்டுதோறும் (வருடா வருடம்) மனமுவந்து ஜகாத் கொடுப்பதாகும்" என்ற ஒரு செய்தி அபூதாவூத், பைஹகீ, தப்ரானீயின் ‘முஃஜமுஸ் ஸகீர்’ ஆகிய நூல்களில் எடுத்தாளப்படுகிறது. இந்த ஹதீஸை ஆதாரமாகக் காட்டியே சிலர் ஆண்டுதோறும் ஒரே சொத்துக்கு ஜகாத் என்று வாதிடுகின்றனர். இந்த ஹதீஸில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அதே சொத்துக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று இல்லை. மேலும், இந்த ஹதீஸின் அறிவிப்பாளராக வரும் அம்ர் இப்னுல் ஹாரிஸ் என்பவரைப் பற்றி இமாம் தஹபி அவர்கள் குறிப்பிடும்போது, "இவருடைய நேர்மையோ நம்பகத்தன்மையோ அறியப்படவில்லை (லம் யுஃரஃப்)" என்கிறார். ஹதீஸ் கலையில் அடையாளம் தெரியாத ஒருவரின் செய்தியை ஏற்க முடியாது. மேலும், இந்த அம்ர் யாரிடம் அறிவிக்கிறார் என்றால், இஸ்ஹாக் பின் இப்ராஹிம் என்பவரிடம். இந்த இஸ்ஹாக் என்பவரோ நஸயீயினால் ‘நம்பகமற்றவர்’ என்றும், முஹம்மது இப்னு அவ்ன் அவர்களால் ‘பொய் சொல்பவரோ என சந்தேகிக்கப்படுபவர்’ என்றும் சான்றளிக்கப்பட்டுள்ளார்.
سنن أبي داود 1582 - قَالَ أَبُو دَاوُدَ: وَقَرَأْتُ فِي كِتَابِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَالِمٍ بِحِمْصَ عِنْدَ آلِ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ الْحِمْصِيِّ، عَنِ الزُّبَيْدِيِّ، قَالَ: وَأَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ جَابِرٍ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُعَاوِيَةَ الْغَاضِرِيِّ، مِنْ غَاضِرَةِ قَيْسٍ، قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "ثَلَاثٌ مَنْ فَعَلَهُنَّ فَقَدْ طَعِمَ طَعْمَ الْإِيمَانِ: مَنْ عَبَدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَأَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَأَعْطَى زَكَاةَ مَالِهِ طَيِّبَةً بِهَا نَفْسُهُ، رَافِدَةً عَلَيْهِ كُلَّ عَامٍ، وَلَا يُعْطِي الْهَرِمَةَ، وَلَا الدَّرِنَةَ، وَلَا الْمَرِيضَةَ، وَلَا الشَّرَطَ اللَّئِيمَةَ، وَلَكِنْ مِنْ وَسَطِ أَمْوَالِكُمْ، فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَسْأَلْكُمْ خَيْرَهُ، وَلَمْ يَأْمُرْكُمْ بِشَرِّهِ”
அபூதாவூதில் வரும் குறிப்பில், இமாம் அபூதாவூத் அவர்கள் இந்த அம்ர் இப்னுல் ஹாரிஸின் குடும்பத்தாரிடம் இருந்த ஒரு புத்தகத்தில் இந்தச் செய்தியைக் கண்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். அடையாளம் தெரியாத ஒரு நபரின் குடும்பத்தார் யார் என்றே தெரியாதபோது, அந்தப் புத்தகத்தின் உண்மைத்தன்மையை எவ்வாறு ஏற்பது? ஒரு நூலிலிருந்து செய்தியை அறிவிக்க வேண்டுமாயின், அந்த நூலின் ஆசிரியர் அதற்குரிய அனுமதியை (இஜாஸா) வழங்கியிருக்க வேண்டும். அவ்வாறின்றி தனிப்பட்ட குறிப்புகளை ஆதாரமாகக் கொள்ள முடியாது. இதற்கு உதாரணமாக, அம்ர் இப்னு ஹஸ்ம் என்பவருக்குப் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் எழுதியதாகக் கூறப்படும் "தூய்மையற்றவர்கள் குர்ஆனைத் தொடலாகாது" என்ற கடிதத்தை இன்றும் சிலர் ஆதாரமாகக் காட்டுவர். அந்தக் கடிதத்தை அம்ர் இப்னு ஹஸ்மோ அல்லது அவருடைய பிள்ளைகளோ உறுதிப்படுத்தவில்லை; மாறாகப் பிற்கால சந்ததியினர் அவர் வீட்டில் இருந்த ஒரு தாளைக் காட்டியே அவ்வாறு கூறினர். அதே குறைபாடுதான் இந்த அபூதாவூத் ஹதீஸிலும் உள்ளது.
المعجم الصغير 555 - حدثنا علي بن الحسن بن معروف الحمصي حدثنا أبو تقي عبد الحميد بن إبراهيم حدثنا عبد الله بن سالم بن محمد بن الوليد الزبيدي حدثنا يحيى بن جابر الطائي أن عبد الرحمن بن جبير بن نفير حدثه أن أباه حدثه أن عبد الله بن معاوية الغاضري رضي الله عنه حدثهم أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: "ثلاث من فعلهن فقد ذاق طعم الإيمان من عبد الله عز وجل وحده بأنه لا إله إلا هو وأعطى زكاة ماله طيبة بها نفسه في كل عام ولم يعط الهرمة ولا الدرنة ولا المريضة ولكن من أوسط أموالكم فإن الله عز وجل لم يسألكم خيرها ولم يأمركم بشرها"، وزكى نفسه فقال رجل: وما تزكية النفس؟ فقال: "أن يعلم أن الله عز وجل معه حيث كان". لا يروى هذا الحديث عن بن معاوية إلا بهذا الإسناد ولا نعرف لعبد الله بن معاوية الغاضري حديثاً مسنداً غير هذا۔
அல் முஜம் அச்சகீர் அறிவிப்பில் வரும் அபூ (அல்லது இப்னு) அப்துல் ஹமீது இப்னு இப்ராஹிம் என்பவரைப் பற்றி இமாம் அபூஹாதம் கூறும்போது,
تهذيب التهذيب 220 - "س عبد الحميد" بن إبراهيم الحضرمي أبو تقي قال ابن أبي حاتم سألت محمد بن عوف فقال كان شيخاً ضريراً لا يحفظ وكنا نكتب من نسخة ابن سالم فنحمله إليه ونلقنه وكان لا يحفظ الإسناد ويحفظ بعض المتن فيحدثناوقال أبو حاتم ذكر أنه سمع كتب عبد الله بن سالم أنه ذهبت كتبه فقال لا أحفظها ثم قدمت حمص بعد فإذا قوم يروون عنه وقالوا عرض عليه كتاب بن زبريق ولقنوه فحدثهم وليس هذا شيء وقال في موضع آخر ليس بثقة
"இவர் ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர் வரிசையை (ஸனது) மனனம் செய்ய மாட்டார்; வெறும் செய்தியை (மத்ன்) மட்டுமே கூறுவார்" என்கிறார். மேலும், இவருடைய புத்தகமும் காணாமல் போனதால், பிற்காலத்தில் அவரிடம் ஹதீஸ்களைப் பற்றிக் கேட்டபோது தமக்கு எதுவும் நினைவில் இல்லை என்றே கூறினார். இவரைப் பாராட்டி எந்தவொரு அறிஞரும் நல்லதொரு குறிப்பை எழுதவில்லை.
சுருங்கக் கூறின், ஒருமுறை ஜகாத் கொடுக்கப்பட்ட செல்வத்திற்கு மீண்டும் மீண்டும் ஜகாத் விதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கு எவ்வித ஆதாரப்பூர்வமான சான்றுகளும் இல்லை. விவசாய விளைச்சலுக்கு ஒருமுறை அறுவடையின்போது ஜகாத் கொடுத்த பின், அடுத்த ஆண்டு அதே தானியத்திற்கு ஜகாத் கேட்பதில்லை; புதையல்களுக்கும் கனிமங்களுக்கும் இதுவே விதி. அவ்வாறிருக்க, தங்கத்திற்கும் பணத்திற்கும் மட்டும் ஒருமுறை கொடுத்த பிறகும் ஆண்டுதோறும் திரும்பத் திரும்பக் கேட்க மார்க்கத்தில் வழியில்லை. மார்க்கம் சொல்லாத ஒரு சட்டத்தை நாமாக உருவாக்கி, "ஒவ்வொரு ஆண்டும் உன்னிடமிருக்கும் சேமிப்புக்கு ஜகாத் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்" என்று கூறினால், அது மனிதர்களிடத்தில் தன் செல்வம் அழிந்துவிடுமோ என்ற பயத்தையே உருவாக்கும். ஜகாத் என்பது செல்வத்தை வளர்ப்பதற்கே தவிர, மனிதனை வறியவனாக்குவதற்கு அல்ல. இந்தத் தெளிவான மார்க்க விதியை உணர்ந்து, மக்கள் தங்களின் ஒட்டுமொத்த சொத்துக்களுக்கும் முறையாக ஒருமுறை ஜகாத்தைக் கணக்கிட்டுக் கொடுத்தாலே, ஏழ்மையை ஒழிக்கும் மாபெரும் பொருளாதாரப் புரட்சி சமூகத்தில் மலரும் என்பது திண்ணம்.